Ευχαριστούμε θερμά τους εκατοντάδες καθημερινούς επισκέπτες μας!!!

Στη μουσική μας ακούτε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον προ έτους κοιμηθέντα αείμνηστο Μέγα Δάσκαλό μας, ρέκτη και πρωτεργάτη της ρωμέϊκης μουσικής παράδοσης Λυκούργο Αγγελόπουλο, τον αληθώς Μαΐστορα της Ψαλτικής Τέχνης!!!

ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΟΥ π.ΑΝΤΩΝΙΕ ΚΑΛΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ!!! 1 ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΑΣΕ!!!

ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΟΥ π.ΑΝΤΩΝΙΕ ΚΑΛΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ!!!  1 ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΑΣΕ!!!
Ακόμη μάς φαίνεται απίστευτο ένα χρόνο μετά. Την ευχή σου να έχουμε.

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

Στον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά


Ο Δον Κιχώτης

Όταν τα όμορφα δειλινά, τα βράδια... όταν οι φύλακες νυστάζουν... όταν νυστάζει και μένα η ψυχή μου από ακηδίας, βεβαίωσόν με εν τοις λόγοις σου, Άγιε μου Γρηγόριε.

Όταν η ιπποσύνη φυλλορροεί, όλο και κάποιος Δον Κιχώτης σηκώνεται, να τα βάλει με κάποιον ανεμόμυλο, έτσι το βλέπουν και το λένε οι θεατές που γελάνε. Στο τέλος όμως, όταν όλα τελειώσουν και κάτσει η σκόνη και φύγουν από τούτη τη ζωή, κάποιος Θεόδωρος Στουδίτης, Μάξιμος Ομολογητής, Μάρκος Ευγενικός, Γρηγόριος Παλαμάς, τότε λένε και ορκίζονται όλοι πως ο ανεμόμυλος ήταν όντως δράκος και θεριό και δώσ' του όψιμες ιαχές και χειροκροτήματα.

Τί να τα κάνεις τώρα τα παλαμάκια, Άγιε μου Γρηγόριε Παλαμά; Τότε χρειάζονταν, όταν τα οράματά σου, πού ήταν πάντα πρωϊνά, έδιναν μάχη με τα οράματα των άλλων, όχι των ξένων, αλλά των δικών σου ανθρώπων, οράματα που είχαν ηλιοβασιλέψει στο πέλαγο. Τότε που στάθηκες παλληκάρι, όχι άλλες ώρες, μα τη στιγμή που η ανάγκη έμπηξε φωνή.

Κι ο Σάντσος ο φτωχός, που πάντα είναι δύσπιστος στους φρόνιμους και σοβαρούς, ασήμαντος βιγλάτορας, σ' όπου γης, πάντα αγναντεύει μήπως και σε δει από μακρυά να έρχεσαι, να καβαλήσει πάλι το γαϊδούρι, να 'ρθει να σε συντροφέψει, έτοιμος, όπως πάντα, για νέες περιπέτειες που περιμένουν, μιας και το γλυκό τ' αεράκι της πλάνας εποχής μας φουσκώνει πολλών ανεμόμυλων τα πανιά.

Γι' αυτό κι εγώ, όταν έρχομαι στην πόλη σου, πάντα από σένα περνάω να σου πω μιά καλημέρα και να ασπαστώ το τίμιο λείψανό σου τίμιε δούλε του Θεού.
Κολεόπτερο

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Β΄ Χαιρετισμοί

Ἴδον παῖδες Χαλδαίων, ἐν χερσὶ τῆς Παρθένου,
τὸν πλάσαντα χειρὶ τοὺς ἀνθρώπους•
καὶ Δεσπότην νοοῦντες αὐτόν, εἰ καὶ δούλου μορφὴν ἔλαβεν,
ἔσπευσαν τοῖς δώροις θεραπεῦσαι, καὶ βοῆσαι τῇ Εὐλογημένῃ•

Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ,
χαῖρε, αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας.
Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα,
χαῖρε, τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα.
Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς,
χαῖρε, Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.
Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χαῖρε,
τοῦ βορβόρου ρυομένη τῶν ἔργων.
Χαῖρε πυρὸς προσκύνησιν παύσασα,
χαῖρε, φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα.
Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγὲ σωφροσύνης,
χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Εορτάζοντας τον Ιερομάρτυρα Χαράλαμπο


Εορτή του Αγίου Χαραλάμπους

10/23 Φεβρουαρίου 2010, Μελισσοχώρι Θηβών

Μεγαλοπρεπώς πανηγύρισε ο Ενοριακός Ιερός Ναός Αγίου Χαραλάμπους - Αγίου Γεωργίου Μελισσοχωρίου Θηβών προεξάρχοντος του οικείου Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου Θηβών & Λεβαδείας κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, συμπαραστατουμένου υπό του Αρχιμανδρίτου π. Παντελεήμονος Τσαλάγκα.

Ο Ιερός ούτος Ναός εχτίσθη επ' ονόματι των Αγίων εις μνήμην των μακαριστών αυταδέλφων Χαραλάμπους και Γεωργίου Κακού, οι οποίοι απήλθον εις Κύριον το έτος 1995, εξαιτίας αυτοκινητιστικού δυστυχήματος, σε ηλικία 25 και 23 ετών αντίστοιχα. Οι γονείς τους με ίδια έξοδα ανήγειραν τον μεγαλοπρεπή αυτό Ναό στο κέντρο του χωριού Μελισσοχώρι Θηβών.

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ!

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

20.000 οι επισκέψεις στον "Πρωτόκλητο"!!! Ευχαριστούμε!!!


Καλή συνέχεια . . .

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Το στάδιον των αρετών ηνέωκται


Μ Ε Γ Α Λ Η Σ Α Ρ Α Κ Ο Σ Τ Η

του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

"Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι η απελευθέρωσή μας από την σκλαβιά της αμαρτίας, από την φυλακή του "κόσμου τούτου"...

Κυρίαρχος όρος είναι η συγγνώμη. "Εάν αφήτε τοίς ανθρώποις τά παραπτώματα αυτών, αφήσει καί υμίν ο Πατήρ υμών ο ουράνιος". (Ματθ. 6, 14). Ο θρίαμβος της αμαρτίας, το κύριο σημάδι του ρόλου της πάνω στον κόσμο, είναι η διαίρεση, η αντίθεση, ο χωρισμός, το μίσος. Έτσι το πρώτο σπάσιμο σ' αυτό το φρούριο της αμαρτίας είναι η συγχωρητικότητα: η επιστροφή στην ενότητα, στην σύμπνοια, στην αγάπη. Το να συγχωρήσω κάποιον σημαίνει να βάζω ανάμεσα σε μένα και στον "εχθρό" μου την ακτινοβόλα συγχώρεση του ίδιου του Θεού. Το να συγχωρήσω είναι να αγνοήσω το απελπιστικό αδιέξοδο στις ανθρώπινες σχέσεις και να το αναφέρω στον Χριστό. Συγχώρεση πραγματικά είναι ένα πέρασμα της Βασιλείας του Θεού μέσα στον αμαρτωλό και "πεπτωκότα" κόσμο.

Ουσιαστικά η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει με τον Εσπερινό της τελευταίας Κυριακής του Τριωδίου. Αυτή η μοναδική σέ βάθος καί ωραιότητα ακολουθία έχει δυστυχώς εκλείψει από αρκετές Εκκλησίες. Όμως παρ' όλα αυτά, τίποτε άλλο δέν αποκαλύπτει καλύτερα το χαρακτηριστικό τόνο της Μεγάλης Σαρακοστής στην Ορθόδοξη Εκκλησία και πουθενά αλλού δεν διακηρύσσεται τόσο καλά η έντονη πρόσκληση στον άνθρωπο. Η ακολουθία αρχίζει με τον κατανυκτικό εσπερινό, όπου ο ιερέας είναι ντυμένος με λαμπερά άμφια. Τα κατανυκτικά στιχηρά πού λέγονται ύστερα από τον ψαλμό "Κύριε εκέκραξα πρός Σέ..." αναγγέλουν τον ερχομό της Μεγάλης Σαρακοστής και, πέρα απ' αυτή, τον ερχομό του Πάσχα!
"Τόν τής Νηστείας καιρόν, φαιδρώς απαρξώμεθα, πρός αγώνας πνευματικούς εαυτούς υποβάλλοντες, αγνίσωμεν τήν ψυχήν, τήν σάρκαν καθάρωμεν, νηστεύσωμεν ώσπερ εν τοίς βρώμασιν εκ παντός πάθους, τάς αρετάς τρυφώντες τού Πνεύματος εν αίς διατελούντες πόθω, αξιωθείημεν πάντες, κατιδείν τό πάνσεπτον πάθος Χριστού τού Θεού, καί τό άγιον Πάσχα, πνευματικώς εναγαλλιώμενοι".

Κατόπιν γίνεται η είσοδος του Ευαγγελίου με τον εσπερινό ύμνο: "Φώς ιλαρόν αγίας δόξης...". Ο ιερέας τώρα προχωρεί προς την Ωραία Πύλη για να αναφωνήσει το εσπερινό Προκείμενο που πάντοτε αναγγέλει το τέλος της μιάς και την αρχή της άλλης μέρας. Το Μέγα προκείμενο αυτής της ημέρας αναγγέλλει την αρχή τής Μεγάλης Σαρακοστής.
"Μή αποστρέψης τό πρόσωπό σου από τού παιδός σου, ότι θλίβομαι, ταχύ επάκουσόν μου, πρόσχες τή ψυχή μου, καί λύτρωσαι αυτήν."

Ακούστε τή θαυμάσια μελωδία του στίχου τούτου, αυτή την κραυγή πού ξαφνικά γεμίζει την εκκλησία "...ότι θλίβομαι!" - και θα καταλάβετε το σημείο από το οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: το μυστηριώδες μίγμα της ελπίδας με την απογοήτευση, του φωτός με το σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πιά στο τέλος. Στέκομαι μπροστά στον Θεό, μπροστά στην δόξα και στην ομορφιά της Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σ' αυτή, ότι δεν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στο σκοτάδι και στην λύπη τής αμαρτίας γι' αυτό "θλίβομαι"! Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να με βοηθήσει σ' αυτή τη θλίψη, ότι μόνον σ' Αυτόν μπορώ νά πώ "πρόσχες τή ψυχή μου". Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι το απελπισμένο κάλεσμα για την θεία βοήθεια.

Πέντε φορές επαναλαμβάνουμε αυτό τό Προκείμενο. Καί τότε νά! η Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει. Τά φωτεινά χρωματιστά άμφια καί καλύμματα τού ναού αλλάζουν, τά φώτα σβήνουν. Όταν ο ιερέας εκφωνεί τίς αιτήσεις, ο χορός απαντάει με το "Κύριε ελέησον" την κατ' εξοχήν σαρακοστιανή απάντηση. Για πρώτη φορά διαβάζεται η προσευχή του Αγίου Εφραίμ πού συνοδεύεται από μετάνοιες. Στο τέλος της ακολουθίας όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τον Ιερέα και ο ένας τον άλλο, ζητώντας την αμοιβαία συγχώρεση. Αλλά καθώς γίνεται αυτή η ιεροτελεστία της συμφιλίωσης, καθώς η Μεγάλη Σαρακοστή εγκαινιάζεται μ' αυτή την κίνηση της αγάπης, της ενότητας και της αδελφωσύνης, ο χορός ψάλλει πασχαλινούς ύμνους. Πρόκειται τώρα πιά να περιπλανηθούμε σαράντα ολόκληρες μέρες στην έρημο της Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το φώς της Ανάστασης, το φώς της Βασιλείας του Θεού".

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Ονομαστήρια Σεβ. Λαρίσης

29 Ιανουαρίου / 11 Φεβρουαρίου
Ανακομιδή Λειψάνων Ιερομάρτυρος Ιγνατίου

Σήμερα, μνήμη της Ανακομιδής των Λειψάνων του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, είθισται να εορτάζουν την Ονομαστική τους εορτή οι πλείστοι των Επισκόπων όσων φέρουν το όνομα του Αγίου. Ο Ιεράρχης της Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, της καθ' ημάς Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, εώρτασε την Ονοματική του Εορτή το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2009 εις την Ανδρώαν Ιεράν Μονήν Αγίων Αποστόλων Ραψάνης Λαρίσης. Προέστη της Πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας εν συνιερουργία μετά των Σεβ. Μητροπολιτών Αργολίδος κ. Παχωμίου και Θηβών & Λεβαδείας κ. Ανδρέου.

Επ' ευκαιρία της εορτής αυτής παραθέτουμε σχετικό φωτορεπορτάζ από τα Ονομαστήρια του Σεβασμιωτάτου και ταπεινώς του ευχόμεθα όπως ο Άγιος Θεός, δια πρεσβειών του θεοφόρου Ιγνατίου, τού χαρίζει έτη όσα πλείστα δια να διακονεί σεμνώς, αγογγύστως και εν αδελφική αγάπη με όλους τους συν-Ιεράρχας του το πιστό λείμμα της μαρτυρικής μας Εκκλησίας.


Ο δίσκος μετά των κολλύβων του Αγίου.

" Άνωθεν οι Προφήται "

Ο Ιερομόναχος π. Φίλιππος

Ο Σεβ. Αργολίδος κ. Παχώμιος

Ο Σεβ. Θηβών κ. Ανδρέας

Ο Ιεροδιάκων π. Αγάθων αναγιγνώσκει το Ιερό Ευαγγέλιο

Ο Σεβ. Αργολίδος κηρύττων τον Θείον Λόγον

Από την Απόλυσιν την Θείας Λειτουργίας

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Το Ψυχοσάββατο ως "μνήμη θανάτου"

Ημέρα αναφοράς των Ορθοδόξων στους κεκοιμημένους αδελφούς μας ήτο το Σάββατο που μας πέρασε. Καθώς απ' έξω προχωρά ο κόσμος στην ένταση του Καρνάβαλου, η Εκκλησία στρέφεται κατανυγομένη προς την θριαμβεύουσα πτυχή της και επικοινωνεί με όσους κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο για να αναστηθούμε όλοι μαζί στην παντοτινή "άλλη" ζωή.

Στην Ενορία Ευαγγελιστρίας Κερατέας δόθηκε αυτή η ευκαιρία της Λειτουργικής Συνάξεως και μνημονεύσεως όλων των κεκοιμημένων Ενοριτών, κυρίως όμως του αειμνήστου παππού Ευαγγέλου Λιέπουρη, Κτήτορος του Ιερού Ναού, που έφυγε πριν ακριβώς δύο χρόνια-το 2008 και του νέου τη ηλικία αδ. Δημητρίου Αθανασίου, πού έφυγε πριν ακριβώς τρία χρόνια-το 2007.

Πραγματοποιήθηκε Ιερατικό Συλλείτουργο, ιερουργούντων του Καθηγουμένου της παρακείμενης Ανδρώας Ι. Μονής Μεταμορφώσεως Κουβαρά Αρχιμανδρίτου κ. Στεφάνου Τσακίρογλου και του Εφημερίου του Ιερού Ναού πολιού Πρεσβυτέρου π. Νικολάου Βαρμάζη.

Ιδού και οι σχετικές φωτοστιγμές:

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Εις μνημόσυνον αιώνιον

23 Ιανουαρίου/5 Φεβρουαρίου
εορτή αγίου μάρτυρος Αγαθαγγέλου

Η Εκκλησία μας εμνήσθη του αοιδίμου
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος
κυρού ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ (+1967)


Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ,

ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΝ.

(διακρίνεται καθιστός εν μέσω των Αρχιερέων)


ρχιεπίσκοπος θηνν ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ (+ 1967)

Ὁ κατά κόσμον γαθάγγελος λευθερίου, γεννήθηκε τό 1888 στήν Πρίγκηπο τς ΚΠόλεως, πό γονες εσεβες, τόν λευθέριο καί τήν Θεοφαν. Μετά τίς γκύκλιες σπουδές φοίτησε στή Μεγάλη το Γένους Σχολή. Μετά τήν ποφοίτησή του προσλήφθηκε πό τόν Μητροπολίτη Δράμας γαθάγγελο καί πηρέτησε σάν δάσκαλος σέ Βουλγαρόφωνα χωριά κατά τήν περίοδο 1910 – 1913, μέ κίνδυνο τς ζως του λόγ τς Βουλγαρικς προπαγάνδας.

Διετέλεσε ρχιδιάκονος τς Μητροπόλεως Δράμας. ς Διάκονος φοίτησε στή Ριζάρειο κκλησιαστική Σχολή τν θηνν καί στή συνέχεια στή Θεολογική Σχολή το Πανεπιστημίου θηνν, π’ που πεφοίτησε τό 1922.

Μετά τήν εσαγωγή το Νέου μερολογίου διετέλεσε εροκήρυκας τς Μητροπόλεως Φωκίδος, Πρωθιερεύς το Πανελληνίου δρύματος Τήνου καί καθηγητής σέ διάφορα Γυμνάσια καί τήν Παιδαγωγική καδημία Φλωρίνης.

Σέ λη του τήν ζωή νέπτυξε μεγάλη θνική, πατριωτική καί πνευματική δραστηριότητα, διαρκς μως εχε λεγχο συνειδήσεως γιά τό μερολογιακό ζήτημα, πότε μελετήσας νδελεχς τό θέμα προσχώρησε στήν Γνησία ρθόδοξο κκλησία τς λλάδος (1957). Τό διο τος « κκλησία κτιμήσασα τήν λαμπράν μόρφωσίν του, τό χρηστόν θος του καί τήν πνευματικήν του νωτερότητα, ς καί τήν θνικήν ατο, κοινωνικήν καί φιλανθρωπικήν δραστηριότητα, τόν νέδειξε Μητροπολίτην τς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Τήνου, κε δηλαδή νθα πί πολύν χρόνον πηρέτησε κατά τό παρελθόν» («Κ.Γ.Ο.» τ. 1981, σελ. 160). Χειροτονήθηκε πίσκοπος τήν 8η Νοεμβρίου 1957, στήν στορική κατακόμβη το γ. Μην, τς . Μ. Παναγίας Κερατέας, πό τόν τότε Πρόεδρο τς ερς Συνόδου Μητροπ. Θεσσαλονίκης Δημήτριο (+ 1976) καί μέλη τς ερς Συνόδου.

Τό πόμενο τος 1958 ναδείχθηκε ρχιεπίσκοπος θηνν καί πάσης λλάδος, σέ διαδοχή το ρχιεπισκόπου Ματθαίου Α’ (+ 1950). κλογή του γινε τήν 18. 3. 1958 στόν . Ν. γίας Τριάδος Κάτω λιουπόλεως θηνν, ναό πού χρησιμοποίησε κτοτε σάν δρα του, μέ διαμονή του να πτωχό κελλί!

νάρρησή του στόν ποστολικό Θρόνο τν θηνν θορύβησε τήν Νεοημ. κκλησία τς λλάδος, ποία μέσως κίνησε διωγμό ναντίον του. ρχικά πιδιώχθηκε νά πιστρέψει στήν Νεοημ. κκλησία, λλά μακαριστός μεινε σταθερός στήν μολογία του.

Τό 1961 σύρθηκε στό Τμμα Μεταγωγν Πειραις μέ «κλούβα» καί διπλή φρουρά καί κλείστηκε στό κρατητήριο μαζί μέ κακοποιούς το κοινο ποινικο δικαίου, γιά νά μεταφερθε ξόριστος στή Μονή Στροφάδων. Τόν γαθό εράρχη σωσε τότε πό τήν ξορία Εσαγγελέας Πρωτοδικν Πειραις Σλάνταβος, ποος ποφάνθηκε τι ταν βαρύτατα σθενής καί πρεπε νά εσαχθε σέ νοσοκομεο. Στή συνέχεια μεταφέρθηκε μέ στυνομική συνοδεία σέ κλινική το Χαλανδρίου, που νοσηλεύθηκε γιά ρκετό διάστημα φρουρούμενος γιά νά μήν δραπετεύσει!

Κατά τήν ρχιερατεία του λαβαν χώρα σημαντικά γεγονότα τς στορίας τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, πως Καθαγιασμός γίου Μύρου (1958), μεγάλη Κληρικολαϊκή Σύναξις (1958), φορισμός το Χιλιασμο (1963) καί καταδίκη το λεγομένου Διαλόγου μετά το Παπισμο (1964).

Κοιμήθηκε ερηνικά τήν 21η πριλίου 1967, Τεράρτη τς Διακαινησίμου, μετά πό πολύμηνη σθένεια. νταφιάστηκε στό Κοιμητήριο τν ρχιερέων, στό Παρεκκλήσιο το γ. Μοδέστου τς . Μονς Παναγίας Κερατέας. νεκρώσιμη κολουθία τελέστηκε προεξάρχοντος το Μητροπ. Πατρν νδρέου, συμπαραστατουμένου πό μέλη τς ερς Συνόδου καί εκοσιπεντάδος Κληρικν. Τόν πικήδειο λόγο κφώνησε Πρωτοσύγκελλος Πρωθιερεύς Εγένιος Τόμπρος.

Το οιδήμου ρχιεπισκόπου ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ εη αωνία μνήμη.

Καθηγητού Αντωνίου Μάρκου

Από την τελετή του Αγίου Μύρου
εις την Ιεράν Μονήν Παναγίας Κερατέας,
γενομένης υπο του Αρχιεπισκόπου Αγαθαγγέλου
και της περί αυτόν Αγίας και Ιεράς Συνόδου,
την Μεγάλην Πέμπτην, στις 28 Μαρτίου 1958

Αρχιερατικόν Συλλείτουργον
εις την Ι. Μονήν Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης
Κερατέας Αττικής, το έτος 1959

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Τον ζηλωτήν Ηλίαν...


Εορτή του Αγίου Αντωνίου

17/30 Ιανουαρίου 2010, Αξιούπολις Κιλκίς


Αρχιερατικό Συλλείτουργο των Σεβασμιωτάτων
Λαρίσης & Τυρνάβου κ. Ιγνατίου
και Αμαθούντος (Κύπρου) κ. Λαζάρου.
Συνιερούργησαν ο εορτάζων Εφημέριος
Πρεσβύτερος π. Αντώνιος Κόκες
και ο Ιερομόναχος π. Φίλιππος Σελητσανιώτης.

Ο πανηγυρίζων Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου

Ο εορτάζων π. Αντώνιος μετά της Πρεσβυτέρας του
και των δύο τέκνων του, του π. Φιλίππου
και του κ. Βασιλείου Τσαρκατζόγλου,
διαχειριστού του "Πρωτοκλήτου".

Ο π. Αντώνιος με ομάδα πιστών
από τα γειτονικά Σκόπια.